http://www.pornhub.com/view_video.php?viewkey=cb13e1078b64b63ebff3

Romantyczna sceneria, arabskie noce, woń pachnideł i dwie piękne kobiety – wydaje się, że to niemal raj. W istocie, młode dziewczyny zazywają rozkoszy Eldorado, przy akompaniamencie nastrojowej muzyki z keyboardu (dla zmyłki z nałożonym efektem pianina). Akcja dzieje się w arabskim namiocie, gdzie dwie kobiety, ubrane w arabskie chustki i kolorowe stroje, nabierają na siebie ochoty. Powoli odkrywają swoje prywatne sekrety, zrzucając z siebie sukcesywnie kolejne części garderoby – nie ma tu specjalnej intrygi, partnerki od początku są sobą zainteresowane i nie kryją tego.

Ten film ma coś, czego brakuje poprzedniemu – ujmujący spokój, kołyszący nastrój i bajeczne piękno. Jakość wizualna kopii co prawda nie zadowala, ale mistrzowskie udźwiękowienie i piękne, nagie (wreszcie) ciała młodych kochanek, rekompensują te braki. Film “Busty brunette sucks and fucks” prezentuje skrajnie emocjonalne podejście do aktu seksualnego – tutaj jest inaczej, wszystko sprowadza się do odczuwania długotrwałej rozkoszy, pomimo że i to dzieło do najdłuższych nie należy (około 8 minut).

Partnerki pożądają się i z wielkim poświęceniem oddają się skrupulatnemu czyszczeniiu swoich wagin za pomocą języków w znanej pozycji “69″ – nie brakuje również smaczków z gatunku delkiatnego erotyzmu. Cała scena, w której panie rozbierają się nawzajem, tak powoli, namiętnie a jednocześnie rozkosznie, jest nakręcona z wielkim pietyzmem. Mamy tu więc delikatne pieszczenie sutków, pocałunki “z języczkiem” i eksploracja dotykowa przestrzeni własnych ciał.

Mamy też zjawisko, które w kinie ambitnym uchodzi za fenomen – wkładanie do waginy partnerki palców, zwieńczonych ostrymi, długimi paznokciami, przy absolutnym braku reakcji tejże i sygnalizacji bólu, lub naruszenia narządów wewnętrznych. Od razu widać, że aktorki przygotowały się do swoich rol wyjątkowo dobrze.

Film sprawia wrażneie niedokończonego (ach, ta poetyka ezgzystencjalizmu!), partnerki nie finiszują, a kamera robi przebitkę na namiot, w którym oddają się rozkoszy. Być może oznacza to, że wspólne igraszki będą trwać bardzo długo, tak długo, aż kochanki padną zmęczone na satynowe łoże, przytuliwszy się dosiebie nawzajem. Mamy tu jednak do czynienia z metaforą głębszą, a przy okazji kontra do poprzedniego filmu – tylko przyjemność, która donikąd się nie spieszy, może trwać całe wieki.

Film można polecić zarówno paniom o odmiennej orientacji, jak i panom – sama wiem z doświadczenia, że dwie rozebrane kobiety przeciętny mężczyzna wartościuje bardziej, niźli jedną.

http://www.redtube.com/18924

Kino dość średniej próby, jednak na krótkie, zimowe wieczory, może być. Film trwa całe 3 minuty i dwie sekundy, można go więc obejrzeć nawet, jeśli już wołają do stołu. Jest to bowiem trailer, fragment filmu, który w większej całości można obejrzeć na płatnej stronie (choć członkowstwo nie jest tam tam drogie).
Scena dzieje sie w kuchni – niewysoka, niezbyt ponętna dama w ciemnych włosach próbuje uwieść mężczyznę, który siedzi przy blacie. Jako, że film jest fragmentem, widzimy jak intryga rozwija się bardzo szybko i gwałtownie, naruszając wręcz zasade decorum. Ona próbuje go uwieść pod pretekstem nauki gry w baseball, on zaś trzyma ręce na jej piersiach. Precyzyjne cięcia montażysty mogą tu oznaczać niekompletność, niemożność poznania istoty rzeczywistości i sytuacji, która naprawdę się wydarzyła. To trochę w duchu Cortazara i Borgesa, dla których rzeczywistość jest jedynie cieniem na ścianie, albo, żeby nie sugerować Platońskich porównań, dziurą w murze.
Dama i młodzian oddają się rozkoszy – ona kosztuje smaku jego niezwykle długiego i pobudzającego wyobraźnię prącia, które usilnie stara się zmieścić w gardle. Potem nastepuje akt seksualny, który jest głównym wątkiem tego filmu – w uniesieniu młody mężczyzna wkłada swoje prącie wprost do pochwy kobiety, leżącej na stole. Jednak zawiódłby się ten, kto myśli, że w całym dziele mamy do czynienia z jednością czasu, miejsca i akcji. Następuje bowiem dramatyczny zwrot w postaci przeniesienia się do salonu, a raczej drugiej cześci kuchni, która nie jest oddzielona od reszty mieszkania (nawiasem mówiąc, bardzo gustowna, ciemna kolorystyka i dosyć ładne krzesła). Pani w dalszej kolejności odwraca role i sadowi się na górze, siadając na prąciu partnera, aż w końcu scena przenosi się na jedno z krzeseł, na którym zachwyceni kochankowie oddają się w ramiona Erosa. Co chwila z ust kobiety padają słowa, zachęcające mężczyznę do podwojenia wysiłków, które i tak są już nietęgie (“o, fuck!”, “fuck my pussy!”, “yeah, fuck me good!”).
Gdy kochanek uznaje, że już wystarczy, pospiesznie ucieka z krzesła, aby skończyć rzecz w iście klasycznym stylu – przeznaczyć swój materiał genetyczny na maseczkę błotną dla partnerki. Nie zdąża jednak, pojedyncze krople materiału spadają mu z prącia już podczas przemieszczania się, co nie zmienia jednak faktu, że kobieta jest z tego wyjątkowo zadowolona.
To wyjątkowo prosty, ale też pouczający film – nie warto dać się ponosić emocjom, w żadnym wypadku – praktykując regularnie tantrę, nasz kochanek wyzbyłby się niecierpliwości, co pozwoliłoby jego materiałowi genetycznemu dotrwać aż do wielkiego finiszu. Natura tego aktu była również nieco zbyt chaotyczna, uniesienie emocjonalne dało o sobie znać na tyle, że partnerzy zapomnieli o zabezpieczeniach. Być może kobieta stosuje środki antykoncepcyjne, jednak twórcy filmu milczą na ten temat.
Jak było naprawdę? Dowiemy się za 9 miesięcy.

Dół ma swoje zalety
Można kopać kobiety
W radach szlachta zasiada
Lecz chujem cienko włada

Mysza w Auchanie zjadła mi sniadanie, dzisiejszy klops byl jak bigos. Muszę się wyżyć! Ja NIENAWIDZĘ!!! Jak mnie nie chce zalogować gdzie trzeba.

Nonsensopedia, gównopedia. Będzie się kłaść do wyra, nawpierdalać się obiadu złożonego z frytek i schabowego, to i zmęczenie.

Układy, układy, na układy nie ma rady.

Mam łordpressa, esa sresa floersa, pierdesa, gówniesa… jestem taki fajny, będe sobie robić drinki, laski mnie pokochają i zrobię furorę dookoła, ja pierdolę ja pierdolę…

MAM ŁORDPRESSA! Kurwa, paręnaście sekund zajęła rejestracja, teraz mogę się w Hall Of Fame przechodzić. I teraz świat mnie pokocha, poznają moje nietuzinkowe i prawdziwe JA, a ja sobie wreszcie będę mógł walić kapucyna z radości, że jakieś palanty to czytają i mi mówią, że jestem AMBITNY!
W myśl zasady – każdy ma łordpressa, mam i ja! Kurwakurwa, no…

Szkocka wóda na myszach nie zwala z nóg, tylko się gdzieś percepcja po drodze pierdoli i chce się znowu być Czeczeńcem z wytatuowaną dupą i krzyczeć “PIEPRZYĆ LANSERSTWO!!!”.

Jestem poważnym dziennikarzem, to jest przecież portal prasowy, o, jak mnie to jaraaaaaaaaaaaaaaaa…

[sorry, ale zaraz dojdę, nie mogę już dalej się tutaj wysmradzać]